به گمان من از فصل های درخشان ادبیات فارسی خطوط آغازین منظومه مسافر سهراب است باید آنقدر بخوانیشان تا با فضا یکی شوی . این دوخطش را که خیلی خیلی خیلی ست به دوستی تقدیم می کنم که در کار پروانه شدن است:
...تمام راه به یک چیز فکر می کردم
و رنگ دامنه ها هوش از سرم می برد...
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی 1387ساعت 18:22 توسط نرگس
|
